Τρίτη, 12 Ιανουαρίου 2016

ΒΙΝΤΕΟ & ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ- Σε ένα άδειο σπίτι μόνη μου, με ένα παιδί παράλυτο και έναν άντρα ξένο…


Πρόσφατα στο Trol disabled - Το κουτί της Πανδώρας για τα ΑμεΑ έφτασε ένα εμαιλ μιας Ελληνίδας μητέρας με ανάπηρο παιδί που ζητούσε να αναρτήσουμε  την ιστορία της , ορίστε τι μας ανάφερε 

Όλα ξεκίνησαν ένα πρωΐ. Ένα πρωΐ σαν όλα τα άλλα, μια Κυριακή που είπαμε να περπατήσουμε στη λιακάδα. Βγαίνει ο άντρας μου από το σπίτι, βγαίνει η  μικρούλα μου, βγαίνω και εγώ. Κλειδώνω. Ο άντρας μου κρατάει το παιδί από το χέρι. Γυρίζω να βγώ κι εγώ. Προχωράω στην εξώπορτα. Το παιδί φεύγει από τα χέρια του άντρα μου και τέλος…

Παράλυτο από τη μέση και κάτω το κορίτσι μου. Το χτύπησε αυτοκίνητο. Νοσοκομεία, τρέλα, θεραπείες, φασαρία. Πήρα άδεια από τη δουλειά μου για καιρό, για να είμαι κοντά της. Τα νοσοκομεία είχαν γίνει δεύτερο σπίτι μου. Κι ύστερα η ανακοίνωση των γιατρών ότι το παιδί μου, το παιδί που έκανα με 3 εξωσωματικές για να αποκτήσω, η μονάκριβή μου, η ζωή μου όλη, δεν θα ξαναπερπατήσει. Και οι ενοχές ότι αν δεν είχα παντρευτεί αυτό τον άντρα που άφησε το παιδί από τα χέρια του, δεν θα είχαν συμβεί όλα αυτά. Και μετά άλλες ενοχές για τις ενοχές που ένιωθα και τις σκέψεις που έκανα και που «δεν ήταν αλήθεια γιατί δεν έφταιγε ο άντρας μου» έλεγα. Γιατί «στον καθένα μπορεί να συμβεί», έλεγα. Όσο καλός γονιός και να είσαι, όσο υπεύθυνος, αρκεί ένα δευτερόλεπτο, μια κακιά στιγμή για να δείς την οικογένειά σου να διαλύεται κάτω από τις ρόδες. Τη ζωή σου να γίνεται ένα με το οδόστρωμα και να μην μαζεύεται.

Πέρασε έτσι ένας χρόνος. Από χειρουργεία σε χειρουργεία και μετά σε φυσικοθεραπείες. Το μόνο που ήθελα ήταν να γίνει καλά το παιδί μου, γιατί ο γάμος μου έτσι κι αλλιώς δεν είχε καμία ελπίδα να σωθεί. Από τη μέρα που έγινε το ατύχημα δεν είχαμε κοιταχτεί ούτε μισή φορά και κάναμε μήνες να μιλήσουμε αλλά όταν ξαναμιλήσαμε, είπαμε πολλά. Βγήκε πολύς θυμός, πολύ πίκρα και πολλά κατηγορώ, λες και περιμέναμε το ατύχημα για να πούμε ο ένας στον άλλον, τα παράπονα όλων αυτών των χρόνων. Δεν πήραμε την απόφαση να χωρίσουμε, τη πήρε η ζωή για εμάς. Χρήματα και χρόνος για σύμβουλο γάμου δεν υπήρχε, οπότε το διαζύγιο ήταν μονόδρομος. Μια μέρα με πήρε ο δικηγόρος του και έτσι τελειώσαμε. Δεν τον είδα ποτέ να φεύγει. Γύρισα απλά ένα απόγευμα από το νοσοκομείο και έλειπαν τα πράγματά του. Ποιος να μου το’λεγε ότι μια Κυριακάτικη βόλτα στη λιακάδα, μια απόφαση της στιγμής, θα με έφερνε σήμερα σε ένα άδειο σπίτι μόνη μου, με ένα παιδί παράλυτο και έναν άντρα ξένο…

Η Μαρία μου, βγήκε από το νοσοκομείο και γύρισε στο σπίτι μας. Τα προβλήματα πολλά. Έπρεπε να φέρω συνεργείο να σκάψει τις πόρτες για να χωράει το καρότσι, έπρεπε να φτιάξω ράμπα για να μπαινοβγαίνει στο σπίτι, έπρεπε να την βλέπει παιδοψυχολόγος 2 φορές την εβδομάδα, να περνάω επιτροπή κάθε λίγο και λιγάκι στο ταμείο  μου, να αποδεικνύω ότι το παιδί μου δεν θα ξαναπερπατήσει και να κυνηγάω και τις διαδικασίες με τα δικαστήρια διότι εκκρεμούσε μια δίκη εναντίον του οδηγού που την κτύπησε. Το πιο βασικό και επώδυνο από όλα όμως, ήταν να της εξηγήσω γιατί ο πατέρας της, μας άφησε κι αυτό ήταν το μόνο που δεν μπορούσα να κάνω. Πώς να της εξηγήσω κάτι που δεν έχω και ούτε πρόκειται να συγχωρήσω; Όχι για το ατύχημα αλλά για τη στάση του μετά το ατύχημα, την απόφασή του όχι μόνο να φύγει από το σπίτι αλλά και από τη πόλη, αφήνοντάς με να τα βγάλω πέρα μόνη μου με ένα λάθος δικό του και με ένα παιδί που κάναμε μαζί. Κάποιοι προσπάθησαν να τον δικαιολογήσουν ότι δήθεν έπαθε σόκ. Αν πάθαινα κι εγώ «σόκ» τι θα γινόταν η κόρη μας; Θα ζούσε πεταμένη στο ίδρυμα; Ωραία λογική!

Περάσαμε πολύ δύσκολα, για 10 χρόνια δεν είχα ζωή, δεν είχα εαυτό. Σπίτι, δουλειά, σπίτι, δεύτερη δουλειά. Και στο τέλος του μήνα να μοιράζω λεφτά από εδώ κι από εκεί. Ο πατέρας της ούτε που φάνηκε ποτέ, ούτε που πήρε να ρωτήσει τι κάνουμε, πώς ζούμε, πως συντηρούμαστε, πώς φροντίζει αυτό το παιδί τον εαυτό του.  Η μαρία μου στα όρια της κατάθλιψης. Τη παιδική χαρά δεν τη γνωρίσαμε, ούτε τα μαθητικά πάρτυ. Δεν έπαιξε μπάλα, δεν παραβγήκε με τους φίλους της στο διάλειμμα, δεν χόρεψε το πρώτο της μπλούζ, δεν έδωσε το πρώτο τηςφιλί και δεν ανέβηκε ποτέ τις σκάλες του σχολείου τρέχοντας. Μόνο διάβαζε και μεγαλώνοντας περνούσε με τις ώρες στον υπολογιστή. Αυτή ήταν η παρηγοριά της. Και η Μαρία μου από 5 ετών που ήταν όταν έγινε το ατύχημα έγινε 15. Και ο πατέρας της πουθενά. Μόνο κάποια στιγμή έμαθα ότι έμενε σε ένα νησί, είχε ξαναπαντρευτεί και είχε κάνει ένα αγόρι. Έτσι αποφάσισε να ξεπεράσει το… σοκ του ο άντρας μου. Κάνοντας δεύτερη οικογένεια κάπου αλλού, μακριά από τη πρώτη που διέλυσε και από το παιδί του που ποτέ δεν ενδιαφέρθηκε να μάθει τί κάνει. Γιατί σ’ αυτό το νησί που πήγε, κάτι άφησε πίσω του. Δεν ξέρω αν το θυμάται…

Σήμερα ο η Μαρία μου θέλει να δώσει εξετάσεις στη Πληροφορική και να μάθει να χορεύει με το αμαξίδιο. Δεν έγινε κανένα θαύμα και δεν ξαναπερπάτησε. Δεν άνοιξε ποτέ τη πόρτα να τρέξει στην αγκαλιά μου και δεν έφυγε ποτέ με φίλους της να πάνε σινεμά. Πορεύτηκε σε μια ζωή επάνω στο καρότσι κι εγώ επέλεξα συνειδητά να μείνω μόνη μου στη ζωή από αγάπη προς το παιδί μου και όχι από ανάγκη να αγιάσω ή να εξιλεωθώ. Για το μόνο που μετανιώνω είναι για τον άνθρωπο που επέλεξα και που δεν στάθηκε στο παιδί μας, ποτέ και πουθενά. Γιατί αν κάτι πονάει το παιδί μου πιο πολύ όλα αυτά τα χρόνια, δεν είναι που δεν έχει πόδια αλλά που δεν έχει το χάδι του πατέρα της…

Δείτε την Μαρία μου στα μαθήματα χορού της



Χορός και διασκέδαση με αμαξίδιο από disabledbook



Το άρθρο αυτό το έγραψα εγώ. Χμμ.. σε καλωσορίζω στη σκέψη μου ανυποψίαστε αναγνώστη. Θα με λες Bουλα ζουμπουλα και όσο διαβάζεις τα κείμενα μου θα ανακαλύπτεις την αμηχανία και τις ιδιοτροπίες μου. Έχω πάθει είδη το πρώτο μου εγκεφαλικό γιαυτό δεν φοβάμαι  τίποτα, είμαι αθεράπευτα σκληρή με κακές προσγειώσεις στην πραγματικότητα. Όνειρό μου είναι να γίνω άνθρωπος χωρίς κόμπλεξ και με καρδιά, στον σαρκασμό –είμαι πρώτη. Αγαπώ τη μουσική, τη λογοτεχνία, τα καθαρά βλέμματα και τις ηχηρές σιωπές. Μόλις ξεκίνησα να γράφω για το Trol disabled και είμαι ενθουσιασμένη. Θα με βρεις εδώ http://www.disabledbook.com/u/boulazoumpoula

Εάν έχετε το απλό facebook. Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα LIKE.... 
Στηρίξτε την κίνηση αυτή με ένα Like..

Θες να συμμετέχεις ζωντανά αντί να διαβάζεις τα άρθρα απλά έλα και εσύ στο Facebook των ΑμεΑ

Θέματα για Αμεα και Εθελοντές ΑμεΑ Εδώ μπορείτε να βρείτε τις απαντήσεις σε ερωτήσεις σχετικά με την ΑΝΑΠΗΡΙΑ , Σπάνιες και αλλες Ασθένειες/Παθήσεις που μπορεί να προκαλέσουν Αναπηρία . Επιλέξτε την ερώτηση που σας απασχολεί και ενημερωθείτε ή μπορείτε να συνδεθείτε και να θέσετε ένα νέο ερώτημα. Για να συνδεθείτε πατήστε επάνω στην φωτο και κάνετε εγγραφή

 
Ηλεκτρονική Συνταγογράφηση
Ένα στα πέντε
Εθνικός Οργανισμός Παροχής Υπηρεσιών Υγείας
Εθνικό Σχέδιο Δράσης για τον Καρκίνο 2011 - 2015
ΨΥΧΑΡΓΩΣ
Υγειονομικός Χάρτης
Το facebook των ΑμεΑ
Εκστρατεία ΕΟΦ
Αλκυόνη



Μία νέα πλατφόρμα κοινωνικής δικτύωσης (social network) και μάλιστα ελληνική που μας έδειξε πως ο διαδικτυακός κόσμος αλλάζει προς το καλύτερο και για τα άτομα με αναπηρία. Τυφλοί που μπορούν να "διαβάσουν" και να έχουν το προφίλ τους, άτομα που δεν έχουν χέρια, τώρα δουλεύουν το προφίλ τους με το κεφάλι, κάνοντας την εμπειρία κοινωνικής δικτύωσης πιο αληθινή. Μεγάλη προσοχή στη λέξη «αληθινή», αφού αυτή είναι το κλειδί που έχει κάνει ήδη το disabledbook τόσο δημοφιλές σε χιλιάδες χρήστες με αναπηρία στην Ελλάδα.
Copyright © 2015 Trol disabled - Το Κουτί Της Πανδώρας Για Τα ΑμεΑ Powered and Hosted by Clickweb4u Trol disabled - Το Κουτί Της Πανδώρας Για Τα ΑμεΑ © 2015 - Clickweb4u Templates Designed by Clickweb4u.com